ÖZET
Teknoloji çağının getirdiği hayatımızı kolaylaştıran gelişmeler, yaşamın hemen her alanında karşımıza çıkmaktadır. Hukuk dünyası da gelişmelere ayak uydurmakta ve bu bağlamda teknolojik gelişmeleri hukuki uygulamalara adapte edecek düzenlemeler yapılmaktadır. Bu düzenlemelerden bir tanesi de tebligatın elektronik yolla gerçekleştirilmesidir. Bu makalede, elektronik yolla tebligatın hukuk dünyasındaki yansımalarından, elektronik tebligatın uygulanmasından ve uygulamada karşılaşılan eksikliklerden bahsedilmekte, bunun yanı sıra uluslararası anlaşmalara dayanılarak yürütülen yurt dışı tebligat işlemlerine değinilmektedir.
I. GİRİŞ
Bilişim ve teknoloji alanındaki önemli gelişmeler, bilişim hukukunun da oluşması ve gelişmesini sağlamıştır. Bu çerçevede, kamu kurumlarının daha hızlı ve daha etkin hizmet sunabilmek adına işlemlerini bilişim sistemleri üzerinden gerçekleştirme yolunda adımlar attığı görülmektedir. Gelir Dairesi Başkanlığı’nda E-Beyanname ve E-Tebligat uygulamalarının hayata geçirmesi bu gelişmelerin önemli örneklerindendir.
E-Tebligat, kazai ve mali tebligatlara getirilmiş olan yeni bir usul olarak karşımıza çıkmaktadır. Bahsi geçen bu yeni usul, tebliğ çıkarmaya yetkili kılınan mercilerin ilgili tebligatları elektronik ortamda hazırlanarak alıcıya iletilmesini içerir.
E-Tebligatı konu alan bu makalede sırasıyla, E-Tebligatın faydalarına, tebligat hukukundaki yerine ve yurt dışındaki tebligat uygulamalarına değinilmektedir.
II. TEBLİGAT KAVRAMI VE E-TEBLİGATIN ORTAYA ÇIKIŞI
Tebligat Kanunu’nun 67. maddesinde “tebligat”, hukuki bir işlemin, ilgili kimsenin bilgisine sunulması için yetkili makamın, yasa ve yönetimine uygun bir biçimde yazı veya ilanla yaptığı bildirim işlemi olarak açıklanmıştır. Literatürde üç farklı tebligattan bahsedilmektedir. Bunlar, kazaî tebligat, mali tebligat ve idari tebligattan oluşmaktadır1. Kazaî tebligat adli, idari ve askeri kaza mercilerince yapılmakta iken, mali tebligat Sayıştay tarafından yapılmaktadır. İdari tebligat ise kazaî ve mali tebligatın dışında kalan tebligatı temsil etmektedir.
Tebligat işleminin iki önemli unsuru bilgilendirme ve belgelendirme olarak kabul edilmektedir. Tebliğ işlemi ile kastedilen, muhatabın kendisiyle ilgili bir karar ya da işlemden haberdar olması ve bu durumun belgelendirilmesidir2. Yargıtay 2. Hukuk Dairesi’nin 7.12.2015 tarihli 2015/11883 E. 2015/23380 K. sayılı ilamında tebligatın amacı şu şekilde açıklanmıştır:
“Usulüne uygun bir tebligat amacı, kişiye aleyhine açılan davadan haberdar etmek, dolayısıyla kendisini ilgilendiren yargılamadan tam olarak bilgi sahibi olmasını sağlamak, açıklamada bulunmak ve ispat hakkını kullanmasına imkân vermektir3.
Tebligat işlemleri, iddia ve savunma hakkının kullanılması ve özellikle hukuki dinlenilme ve adil yargılama haklarının tesisi açısından önem arz etmektedir. Dolayısıyla bu husus, insan hakları ve temel haklarla doğrudan bağlantılıdır. E-Tebligat uygulaması yürürlüğe girene kadar, tebligat sürecinde yapılan masraflar, iş gücü ve zaman gibi önem arz eden konularda bir takım zorluklar yaşanmıştır. Bu sebeple, hizmet kalitesini dikkate değer oranda artıran E-Tebligat uygulaması ortaya çıkmıştır.
7201 sayılı Tebligat Kanunu’nda 2011 yılında, elektronik tebligat ile ilgili bir düzenleme yapılmıştır. Kanun’un 7. maddesine “tebligata elverişli bir elektronik adres vererek bu adrese tebligat yapılmasını isteyen kişilere elektronik yolla tebligat yapılabileceği” fıkrası eklenmiştir. Bu Kanuni düzenlemeye uygun olarak çıkarılan Elektronik Tebligat Yönetmeliği Taslağı Genel Gerekçe’ şu şekilde açıklanmaktadır:
“Son yıllarda teknoloji ve bilişim alanında yaşanan önemli gelişmeler ve bu gelişmeler sonucu ortaya çıkan yenilikler hayatın tüm alanına yayılmıştır. Kanunların ve buna bağlı olarak düzenlenmesi gereken ikincil mevzuatın işlevini tam anlamıyla yerine getirebilmesi için günün şartlarına ve ihtiyaçlarına cevap verebilmesi, ekonomik, sosyal ve teknolojik gelişmelerle paralellik taşıması gerekmektedir. Bu bağlamda, Ülkemizde de çeşitli düzenlemeler yapılmış ve birçok konuda bilişim teknolojilerinin sunduğu imkânlar ve kolaylıklar uygulamaya konulmaya çalışılmıştır. Zira elektronik iletişim, klasik yöntemlere göre çok daha süratli ve az maliyetli bir iletişim yoludur”4.
Gerekçeden anlaşıldığı üzere hukuki düzenlemenin temel amacı, kısa sürede ve daha az bir maliyetle güvenli bir tebligat iletme usulünün uygulanmasıdır. Tebligatların ulaşım sorununa çözüm olarak getirilmiş olan E-Tebligat uygulaması 1 Ocak 2016’da hayata geçmiştir.
III. E-TEBLİGATIN SİSTEMİNİN ESASLARI
Öncelikle e-Tebligatın diğer tebligat türlerinden amaç olarak farklı olmadığını vurgulamak gerekir. Zira doktrinde belirtilen teslim, bilgilendirme ve belgelendirme fonksiyonları, elektronik tebligat bakımından da geçerlidir5. Bu sistemden, elektronik tebligat adresi alan tüm gerçek ve tüzel kişiler yararlanabilir. Bununla birlikte, belirli şirket türleri için e-tebligatın kullanılması zorunlu kılınmıştır. Tebligat Kanunu’nun 7/a maddesine göre anonim, limited ve sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlere elektronik yolla tebligat yapılması zorunludur. Elektronik tebligat sistemine dahil olan bu şirketlerin zorunlu olmadıkça sistemden çıkmaları mümkün değildir. Bu zorunluluk halleri ölüm, gaiplik, tüzel kişililerde ticaret sicil silinmesi gibi ve nevi değişikliği ve birleşme halleri gibi durumlar olarak bilinmektedir6. Bahse konu bu zorunluluğa uymayan anonim, limited ve sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlere ceza uygulanacağı Vergi Usul Kanunu’nda belirtilmiştir.
Elektronik tebligat sistemini kullanmak zorunda olan gelir vergisi mükelleflerinin 01.04.2016 tarihine kadar “Elektronik Tebligat Talep Bildirimi”ni elektronik ortamda doldurmaları ve internet vergi dairesini kullanarak elektronik bildirimde bulunmaları gerekmektedir. İnternet vergi dairesini kullanarak elektronik ortamda veya vergi dairesine bizzat başvurarak sistemi kullanacak olan gelir vergisi mükellefleri, elektronik tebligat adresi edinmiş olacaklardır. E-Tebligat sistemine dâhil olmayan bahse konu şirketler bildirimde bulunmazlar ise Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 355. maddesi uyarınca özel usulsüzlük cezası ile cezalandıracağı açıkça belirtilmiştir.
Elektronik yolla tebligatın zorunlu bir sebeple yapılamaması hâlinde Kanunda belirtilen diğer usullerle tebligat yapılması öngörülmüştür. Diğer tebligat usullerinden farklı olarak Tebligat Kanunu’na göre elektronik yolla iletilen tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır. Tebligat okunmamış dahi olsa beşinci günün sonunda okunmuş olacağı varsayılacaktır.
Tebligat Kanunu md.7/a da herhangi bir elektronik adresin değil, ancak “tebligata elverişli” elektronik adresin tebligat için esas alınacağı ifade edilmiştir. Zira, merkezi Türkiye’de olmayan ve kontrol edilemeyen, denetlenemeyen bir elektronik adres birçok sakınca doğurabilmektedir.
Normal tebligatta, tebligatın ulaşıp ulaşmadığı veya tarihi ve benzeri hususları kontrol etmek bakımından posta idaresinden sorulabilmesinde olduğu gibi, e-Tebligatın da benzer şekilde kontrol edilebilir ve güvenilir olması gerekir. Bu çerçevede, merkezî ve resmî bir elektronik adresin esas alınarak, e-Tebligatın yapılması kuralı kabul edilmiştir.
E-Tebligat uygulaması, pek çok açıdan fayda ve kolaylık getirmektedir. Bu bağlamda öncelikle, bilgi güvenliği bakımından faydalarına değinmek gerekir. Bu uygulama sayesinde, iletilen belge içeriğinin başkaları tarafından değiştirilmesi engellenmekte ve tebligatın muhatabı olan kişinin kişisel verisinin korunması sağlanmaktadır.
Sistemin diğer bir faydası ise, delillendirme bakımından herhangi bir ihtilafa yer bırakmıyor oluşudur. Zira elektronik tebligat sisteminde bulunan veri tabanında, tebligatın ne zaman yapıldığı, gönderen kurumun ve alıcının kimler olduğu, gönderilen tebligatın ve eklerinin nelerden oluştuğu görüntülenebilmektedir. E-Tebligattan beklenen bu faydaların, ancak ve ancak teknik olarak yeterli düzeyde siber güvenliğin sağlanmasıyla elde edilebileceğinin altını çizmek gerekir. Siber güvenlik risklerinin var olduğu bir ağda bu faydalardan söz etmek mümkün olmayacaktır7.
A. Elektronik Tebligat Yönetmeliği
2013 tarihinde Elektronik Tebligat Yönetmeliği’nin (“ETY”) yürürlüğe girmesiyle birlikte yargı mercileri, genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri, özel bütçeli idareler, düzenleyici ve denetleyici kurumlar, sosyal güvenlik kurumları ile il özel idareleri, belediyeler, köy hükmî şahsiyetleri, barolar ve noterler tarafından PTT vasıtasıyla e-Tebligat yapılmasının önü açılmıştır. Yönetmeliğin uygulanmasında, madde 4’te belirtilen ilkeler göz önünde bulundurulurmuştur. Bu ilkeler arasında, bilgi güvenliğinin sağlanması, kişisel verilerin korunması, birlikte çalışabilirlik, hizmet kalitesinin sağlanması ve uluslararası standartlarının sağlanması yer almaktadır8.
Adliyelerde adalet hizmetleri elektronik ortamda yürütülmektedir. Bu hizmetlerinin uygulanmasında Ulusal Yargı Ağı Projesi (“UYAP”) kullanılmasıyla birlikte, tebligatlar da bu bilişim sistemi üzerinden hazırlanmaktadır. 2015 itibariyle UYAP alt yapısı tamamlanarak E-Tebligat uygulamasına geçilmiş ve hizmete devam edilmiştir.
Elektronik tebligat ile ilgili önemli hükümlere yer veren bir diğer düzenleme ise, Kayıtlı Elektronik Posta Sistemine İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik’tir. Söz konusu yönetmelik, kayıtlı elektronik posta sisteminin hukukî ve teknik yönleri ile işleyişine ilişkin usul ve esasları düzenlemek amacıyla 01/07/2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir.
B. E-Tebligat Adresi Edinme
Tebligat Kanun’u md.1 de tebligat yapmaya yetkili merciler sınırlı sayıda belirtilmiştir:
“Kazaî merciler, 10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) sayılı cetvelde yer alan genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri, (II) sayılı cetvelde yer alan özel bütçeli idareler, (III) sayılı cetvelde yer alan düzenleyici ve denetleyici kurumlar, (IV) sayılı cetvelde yer alan sosyal güvenlik kurumları ile vakıf yükseköğretim kurumları, il özel idareleri, belediyeler, köy hükmî şahsiyetleri, barolar ve noterler tarafından yapılacak elektronik ortam da dâhil tüm tebligat, bu Kanun hükümlerine göre Posta ve Telgraf Teşkilatı Genel Müdürlüğü veya memur vasıtasıyla yapılır.”
Söz konusu maddede belirtilen tebligat çıkarmaya yetkisi olan merciler, elektronik tebligat adresi almak amacıyla ilgili idare olan PTT’ye başvurmalıdır. Yapılan başvuruda, elektronik tebligat adresinin hangi birim ve personel tarafından kullanılacağının belirtilmesi gerekmektedir9. Tebligatı çıkaran merciin merkezî yapıda bir bilişim sistemine sahip olması gerekmektedir. Bunun yanı sıra, işlemlerini elektronik ortamda yapması ve talep halinde, merci bünyesinde bulunan tüm birimler için tek bir elektronik tebligat adresi kullanılması uygun görülmüştür.
Elektronik tebligat hizmetinden yararlanacak muhatap, elektronik tebligata elverişli kayıtlı elektronik posta adresi edinir. Bu noktada gerçek kişi olan muhataplar, güvenli elektronik imza vasıtasıyla elektronik tebligat adresi almak için hizmet sağlayıcılara başvuru yapabilirler. Hizmet sağlayıcı, Elektronik Tebligat Yönetmeliği’ndeki tanımı ile kayıtlı elektronik posta hizmet sağlayıcısını ifade eder. Posta ve Telgraf Teşkilatı A.Ş. , TNB Kayıtlı Elektronik Posta Hizmet Sağlayıcılığı ve Ticaret A.Ş. , TÜRKKEP Kayıtlı Elektronik Posta Hizmet Sağlayıcılığı ve Ticaret A.Ş. , INTERTECH Bilgi İşlem ve Pazarlama Ticaret A.Ş. , KEPKUR Yazılım Bilişim Kayıtlı Elektronik Posta Hizmetleri Sanayi Ve Ticaret A.Ş.,Mikro Yazılım evi Yazılım Hizmetleri Bilgisayar Sanayi ve Ticaret A.Ş. , F.I.T. Bilgi İşlem Sistemleri Servisleri Sanayi ye Ticaret A.Ş., kayıtlı elektronik posta temin edilebilen hizmet sağlayıcılardır.
Muhataplara ait elektronik tebligat adresleri ve bu adreslere ilişkin değişiklikler, Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası veya MERSİS numarasıyla eşleştirilmiş şekilde elektronik tebligat hizmeti alanlar listesinde tutulur. Bu liste, hizmet sağlayıcılar arasında gerçekleştirilecek entegrasyon kapsamında, tebligat çıkarmaya yetkili mercilerin ve tüm hizmet sağlayıcıların erişimine açık bir şekilde düzenlenir. Elektronik tebligat hizmetinden isteğe bağlı olarak yararlananların, bu listede yer almaları muvafakatlerine bağlıdır.
Tebligatı alacak olan muhatap tarafından hizmet sağlayıcıya iletişim için diğer bir elektronik posta adresi bildirilmişse, elektronik tebligatın ulaştığı anda bu adrese, bilgilendirme mesajı gönderilir. Sonrasında muhatap tarafından hizmet sağlayıcıya iletişim için kısa mesaj alma özelliği olan telefon numarası bildirilmişse, talep halinde ve ücreti muhataba ait olmak üzere bu telefon numarasına hizmet sağlayıcı tarafından elektronik tebligat bilgilendirme mesajı gönderilir. Yönetmelikte belirtildiği üzere herhangi bir nedenle yapılamamış olması tebligat süresini ve geçerliliğini etkilemediği gibi, hizmet sağlayıcının da ikinci fıkra gereğince muhataptan alacağı ücretin iadesi herhangi bir sorumluluğunu doğurmayacaktır10.
C. Yurtdışına Tebligat İşlemleri
Yurtdışına tebligatın esasları, ikili anlaşma ve/veya çok taraflı sözleşmeler, uluslararası adli yardımlaşma kuralları ile Tebligat Kanunu ve ilgili tebligattır.
Uluslararası tebligatın hukuka uygun ve kısa zamanda yapılması, adil yargılanma bakımından önem taşımaktadır. Yurt dışına yapılan tebligatların kısa sürede yapılamamasındaki esas neden, uluslararası sözleşme hükümleri hakkında yeterli bilgi edinilememesidir.
Hukuki dinlenilme hakkı, adil yargılanma ilkesinin temel taşlarından biridir. Bu sebeple yapılacak tebligatın hukuka uygun olması adalet için önem arz etmektedir. Muhataplar yapılan tebligatlar ile kendilerine açılan dava ve takiplerden zamanında haberdar edildiği takdirde bu kişilerin hukuki dinlenilme hakkı ihlal edilmeyecektir. Söz konusu adil yargılanma hakkının temel insan haklarından olması sebebi ile yalnızca Türkiye Cumhuriyet’i için değil diğer ülkeler için de ele almak önem arz etmektedir.
Yurtdışı ile tebligat bakımından Türkiye l954 tarihli Hukuk Usulüne Dair Sözleşme ile l965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayri Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Sözleşmeye taraf bulunmaktadır.
Türkiye’nin diğer ülkelerle akdettiği halen yürürlükte bulunan ve Türkiye ile Almanya, Arnavutluk, Avusturya, Azerbaycan, Bulgaristan, Cezayir, Çekoslovakya (Çek Cumhuriyeti halefiyet yolu ile katılmıştır), Çin Halk Cumhuriyeti, Fas, Gürcistan, Hırvatistan, Hindistan, Irak, İngiltere, İran, İsviçre, İtalya, Kazakistan, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Kuveyt, Macaristan, Makedonya, Mısır, Moldova, Özbekistan, Pakistan, Polonya, Romanya, Tacikistan, Tunus, Ürdün, Yugoslavya (Sırbistan ve Karadağ, Hırvatistan ve Slovenya halefiyet yolu ile katılmıştır) arasında yapılmış olan toplam 32 adlî yardımlaşma sözleşmesi mevcuttur. Fakat yurt dışına yapılan tebligat işlemlerinde henüz elektronik ortama geçilmediğinden, tebligat işlemleri oldukça uzun sürelerde gerçekleştirilmekte ve bu durum yukarıda da değinildiği gibi adil yargılanma hakkı, hukuki dinlenilme hakkı gibi yargılamanın temel ilkelerinin uygulanabilirliğini zora sokmaktadır. Bu gibi sıkıntıların önüne geçilmesi amacıyla uluslararası anlaşmalara yurt dışına elektronik yolla tebligat iletilmesinin önünü açacak maddeler eklenmesi gerekmektedir. Aşağıda, sıklıkla ticaret yapılan dört önemli ülkeyle ülkemiz arasındaki ilişkinin bu boyutuna dair üzerinde durulması gerekli görülen hususlar ele alınmıştır.
Amerika
Amerika Birleşik Devletleri ile ülkemiz arasında bu hususta ikili anlaşma bulunmamaktadır. Amerika Birleşik Devletleri, 1965 Lahey Tebligat Sözleşmesi’ne taraf olup, 1954 tarihli Hukuk usulüne dair Lahey Sözleşmesi’ne taraf değildir. Amerika Birleşik Devletleri, Lahey Özel Hukuk Konferansı Daimi Bürosu’na yapmış olduğu 15.04.2004 tarihli bildirimde, 1965 tarihli Lahey Sözleşmesi’nin 2-6 maddeleri çerçevesinde Amerika Birleşik Devletleri Merkezi Otoritesi’nin tebligat konusundaki sorumluluğu Process Forwarding International adlı şirkete devretmiş olduğunu ve uygulamanın 01.06.2003 tarihinden itibaren beş yıl süre ile devam edeceğini bildirmiştir. Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı ise her takvim yılı başında Resmi Gazete’de Yurt Dışı Tebligat ve İstinabe Taleplerinde Uyulması Gereken Usul ve Esaslara Dair Tebliğ yayımlayarak mahkemelere yol göstermektedir11.
Çin
Çin ile ülkemiz arasında 27.09.1994 gün ve 4034 sayılı Kanunla onaylanan ve 12.11.1994 gün ve 22109 sayılı Resmi Gazete ’de yayımlanarak 12.11.1994 tarihinde yürürlüğe giren, 1992 tarihli “Türkiye Cumhuriyeti ve Çin Halk Cumhuriyeti Arasında Hukuki, Ticari ve Cezai Konularda Adli Yardımlaşma Anlaşması” mevcuttur. Çin, 1965 tarihli Tebligat Sözleşmesi’ne de taraf bulunmaktadır. Bahse konu bu sözleşme, Hong-Kong ve Makau özerk idari bölgelerinde de geçerlidir. Çin, 1954 tarihli Hukuk Usulüne Dair Lahey Sözleşmesinin ise, sadece Makau özerk bölgesinde geçerli olacağını beyan etmiştir. İkili Anlaşmaya göre, tebligat talepleri ve bunların eklerine, talepte bulunan devletin dilinde yazılacak ve talepte bulunulan devletin dilinde veya İngilizce onaylı tercümesi eklenmelidir12.
İngiltere
İngiltere ile ülkemiz arasında 28.06.1932 tarih ve 2045 sayılı Kanunla onaylanmış ve 05.07.1932 gün ve 2142 sayılı Resmi Gazete ‘de yayımlanarak 13.07.1933 tarihinde yürürlüğe giren, 1931 tarihli “Mün’kit Müzahereti Adliye Mukavelenamesi” mevcuttur. Bu anlaşmaya göre, tebliğ talebinde tarafların isim ve sıfatların tebliğ muhatabının isim, sıfat ve adresi yazılmalıdır. Talepname, talep edilen devletin dilinde düzenlenecek veya bu dilde onaylı tercümeleri eklenecektir. Halen uygulamaya esas olan 1965 tarihli Lahey Tebligat Sözleşmesi’ne göre, tebligat evrakı 184 numaralı forma bağlı olarak Türkçe ve İngilizce olmak üzere iki takım olarak düzenlenmelidir13.
Kuveyt
Kuveyt ile ülkemiz arasında 04.04.2000 gün ve 4557 sayılı Kanunla onaylanan ve 30.05.2000 gün ve 24064 sayılı Resmi Gazete ‘de yayımlanarak 02.09.2000 tarihinde yürürlüğe giren 1990 tarihli “Türkiye Cumhuriyeti ile Kuveyt Devleti Arasında Hususi Hukuk, Ticaret ve Ceza Hukuku Konularında Hukuki ve Adli İşbirliği Anlaşması” mevcuttur. İkili anlaşmaya göre, tebligat talepleri ve buna ekli belgeler talep eden taraf devletin dilinde düzenlenmesi, bunlara talep edilen taraf devletin dilinde yapılmış tercümeleri eklenmesi ve bütün belgelerin iki nüsha olarak olması gerekmektedir. Talep edilen taraf devlet, belgelerin kendi dilinde olması veya kendi dilinde onaylı tercümelerinin eklenmiş olması halinde tebligatı kendi kanunlarına göre yapacaktır. Aksi halde tebligat ve buna ekli belgeler talep eden makamın imza ve mührünü taşıyacak ve tasdik veya benzeri usule tabi tutulmayacaktır. Halen uygulamaya esas olan 1965 tarihli Lahey Tebligatı Sözleşmesi’ne göre, tebligat evrakının, 184 numaralı forma bağlı olarak Türkçe ve Arapça tercümeleri olmak üzere iki takım şeklinde düzenlenmesi gerekmektedir14.
IV.SONUÇ
Görüldüğü üzere gelişen teknolojinin hukuk dünyasına sağladığı kolaylıklardan biri olan e-tebligat ile kamu kurumları arasında entegrasyon sağlanması ve sunulan hizmetlerin hızlandırılması amaçlanmaktadır. Bu kapsamda devlet tarafından yapılan düzenlemelerde elektronik tebligat sistemi kullanılmaya başlanmıştır. Bu noktada belirtilmesi gereken husus yeni yeni yaygınlaşmaya başlayan bu uygulamanın yeknesak hale getirilmesi ve bu kapsamda, yapılan hukuki düzenlemelerin mümkün olduğunca birbiriyle uyumlu hale getirilmesi gerektiğidir. Diğer taraftan yurt dışına tebligat işlemleri çok uzun zaman aldığı ve bu durumun hukukun işlerliğini azalttığı hususları da göz önünde bulundurulduğunda, Türkiye ile diğer ülkeler arasında yapılacak uluslararası anlaşmalarda elektronik tebligata yönelik maddelerin de eklenmesi, gerekli güvenlik düzeyinin temin edilmesi koşuluyla yerinde olacak bir uygulama olacaktır.
KAYNAKÇA
Elektronik Tebligat Yönetmeliği Taslağı Genel Gerekçe bkz www.kgm.adalet.gov.tr (Erişim Tarihi: 30.04.2018)
İbrahim Çatalkaya, Tebligat Hukuku, 1. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2018.
Evrim Elvin Dalkılıç, Elektronik Tebligatın İdari İşlemler Bakımından Değerlendirilmesi, Hacettepe HFD, 4(1) 2014, sf.107-124.
Seyithan Deliduman, Tebligat Hukuku Bilgisi, 2. Bası. Yetkin Yayınları Ankara 2011
Ejder Yılmaz, Hukuk Sözlüğü, 7. Baskı. Yetkin Yayınları, Ankara 2002
Asaf Varol/İhsan Baştürk, Hukuki ve Teknik Boyutuyla Elektronik Tebligat ile Kayıtlı Elektronik Posta Sistemi, Ankara Barosu Dergisi, sayı: 2015/1 s. 263-277
Ayşe Ece Acar, Elektronik Tebligat, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, sayı: 2016/1, cilt:74, s. 159-174
DİPNOT
1 Ejder Yılmaz, Hukuk Sözlüğü, 7. Baskı, Ankara 2002, s. 56.
2 Seyithan Deliduman, Tebligat Hukuku Bilgisi, 2. Bası, Ankara, 2011, s.16.
3 Yargıtay HGK, 07.12.2015 T., 2015/11883 E. ve 2015/23380 K. sayılı ilamı.
4 Elektronik Tebligat Yönetmeliği Taslağı Genel Gerekçe bkz www.kgm.adalet.gov.tr (Erişim Tarihi: 24.05.2012)
5 Asaf Varol/İhsan Baştürk, Hukuki ve Teknik Boyutuyla Elektronik Tebligat ile Kayıtlı Elektronik Posta Sistemi, Ankara Barosu Dergisi, sayı: 2015/1 s. 263-277 Ayşe Ece Acar, Elektronik Tebligat, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, sayı: 2016/1, cilt:74, s. 159-174
6 Elektronik Tebligat Sistemi Genel Tebliği, Gümrük ve Ticaret Bakanlığı, sayı:30312, T. 25 Ocak 2018, m.6.
7 Elvin Evrim Dalkılıç, Elektronik Tebligatın İdari İşlemler Bakımından Değerlendirmesi, Hacettepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, sayı:2014/1, cilt:4, s. 107-123
8 Elektronik Tebligat Yönetmeliği, sayı: 28533, T. 19 Ocak 2013, m. 6.
9 https://basvuru.hs01.kep.tr/online/giris/ton_basvuru (Erişim Tarihi: 14.02.2018)
10 Elektronik Tebligat Yönetmeliği, m.6.
11İbrahim Çatalkaya, Tebligat Hukuku, 1. Bası, Ankara 2018, s. 271.
12 Çatalkaya, s. 278.
13 Çatalkaya, s. 282-283.
14 Çatalkaya, s. 289.
